Δεν εχω χρόνο!!

Οχι για αλλο πόνο που λέει ο συμπαθής Χατζηγιάννης αλλα γενικά για τίποτα! Ειμαι κάτι παραπάνω απο εκνευρισμένος γι’αυτό το γεγονός…

Αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή με τα δεδομένα που υπήρχαν πρίν απο 40 χρόνια…Ησυχία, ηρεμία, αυτάρκεια σε πολλές περιπτώσεις…λίγα πράγματα γενικά…

Ναι, δέν λέω δέν ακούγεται και συναρπαστικό αλλα είναι ανάγκη να υπερβάλλουμε τόσο στον υλιγγιώδη ρυθμό της εξελιξης;

Εγω τα παρατάω…θα χαλαρώσω της αντιδράσεις μου και θα περιορισω τα ερεθίσματα που δέχομαι. Διάλειμμα! Επιτέλους λίγο διάλειμμα γιατι δεν μπορώ να ανταπεξέλθω.

Καθε λίγο εμφανίζεται και μία νέα τάση, απαίτηση, συνθήκη. Συχνά πολύ πριν αφομιώσεις την προηγούμενη…

Το internet που τόσο λατρέυω συνέχεια διαστέλεται. Αναζητώ το περισσότερο απο αυτό και εκεί είναι που οι αντοχές δεν φτάνουν. Είναι τόσα που συμβαίνουν καθημερινά και τόσα που ήδη έχουν συμβεί…

Πόσο λίγο δυστυχώς μπορεί να πάρει ο καθένας μας…

 

Υ.Γ. Εντάξει ο συγκεκριμένος πίνακας έγινε για αλλο λόγο, το ξέρω.

Wordgame 5

Καλημέρα σε όλους,

Η αγαπητή μου foulianna άνοιξε τον χορό για ένα blogame που είναι πολύ απλό και συνάμα πολύ ενδιαφέρον. Εδωσε και σε μένα τις λέξεις ” όψη, καλειδοσκόπιο, ανδρείκελο, περίγραμμα, πλανήτης ” και προκάλεσαν το παρακάτω κείμενο.

 

 

Τίποτα δέν θύμιζε πιά τόν παλιό του εαυτό. Ενα περιφερόμενο ανδρείκελο, χωρίς εκφράσεις, χωρίς αγωνίες, φόβους και επιθυμίες. Ενας ξένος απο κάποιον άλλο πλανήτη, όχι αυτόν που ζούμε. Δεν υπήρχε τίποτα στην όψη του που θύμιζε οικείο με τον υπόλοιπο κόσμο. Ενας ξένος στο ίδιο του το σώμα. Κάθε ίχνος ενέργειας είχε χαθεί, κάνοντας το περίγραμμα του να δείχνει ασαφές, θολό ίσως…Ενα περιγραμμα που προϊδέαζε για έναν ανθρωπο νωθρό, αδύναμο.

 

Οχι, δεν ήταν πάντα έτσι. Οχι, τίποτα το τραγικό δέν του συνέβει. Μόνο που…τα πιο απλά πράγματα καμιά φορά, τα καθημερινά είναι αυτά που σε σμιλεύουν σιγά σιγά και πρίν το καταλάβεις σε μετατρέπουν σε έρμαιο της επαναλαμβανόμενης καθημερινής καταστολής…

 

Οσο και να προσπαθεί να γυρίσει το νού του πίσω στο παρελθόν, δύσκολα θυμάται κάτι που θα προκαλέσει ενα χαμόγελο αυθόρμητο. Ομως είναι μια σκέψη που σίγουρα δεν αστοχεί στο χαμόγελο. Είναι αυτή που ήταν μικρός, τότε που κοιτούσε μέσα απο το καλειδοσκόπιο που του είχε χαρίσει ο πατέρας του και έβλεπε μέσα απο αυτό χρώματα, σχήματα, συμμετρίες που τον καθήλωναν. Είναι το ίδιο καλειδοσκόπιο που βρίσκεται στην πιο περίποτη θέση απέναντι απο το κρεββάτι του. Αυτό που κάθε βράδυ σχεδόν είναι η τελευταία εικόνα που βλέπει…και μέσα στην μοναξιά του είναι αυτο που του δίνει ελπίδα…

 

Σειρά μου λοιπόν να προσκαλέσω τους αγαπητούς μου Dreamerland, ISIS UNVEILED, vasiliki , gogoo, κατερίνα,

να γράψουν οτιδήποτε θέλουν που θα περιλαμβάνει τις ” ενδελέχεια, επιχθόνιος, αβρότητα, θέατρο, σκοτεινός “

Στιγμές

 

-Πιάσε το χέρι μου, αφήσου σε μένα. Ετσι απλά…

-Και αν δεν μπορέσεις;

-Τότε δεν θα μπορεσει κανείς…

- Μην γελάς, μήν με κοροϊδευεις…δεν είναι αστείο.

-Δεν γελάω…χαμογελάω…Αναρωτιέμαι πως θα είναι…

-Αυτό είναι δηλαδή…; Θα μάθουμε μαζί;

-Πιάσε το χέρι μου…θα δείς…

Quiz : which file extension are you?

Για όσους δέν το πρόσεξαν στο forum του pcbox , είναι ένα ενδιαφέρον τέστ για να δούμε τι τύπου αρχείου είναι ο καθένας…

Καντε το τεστ εδώ!

Εγω πάντως βγήκα pdf…

Προτεραιότητες

Θυμάμαι…                                                                                                                                                                                                      και όσο θυμάμαι βλέπω εικόνες απο χαμόγελα, δάκρυα χαράς
μα και λύπης…βλέμματα που με στιγμάτισαν. Ολα ανθρώπινα. Θυμάμαι λέξεις και φράσεις, συμβουλές και επιπλήξεις.

Θυμάμαι ο,τι αξίζει. Οπως και όλοι. Δεν επιλέγεις…

Θέλω…
και όσο αποκτώ, επιθυμώ περισσότερο. Αγοράζω και εκτιμώ ανάλογα με το αντίτιμο.
Με ικανοποιώ. Τα πάντα ύλη, πράγματα μικρά μα και μεγάλα. Θέλω σπίτι, αυτοκίνητο και κινητο. Αυτά που ικανοποιούν το εγώ μου.

Θέλω ο,τι αξίζει. Οπως και όλοι. Δεν επιλέγω…

Νιώθω…
και όσο νιώθω απορώ. Δεν είμαι σίγουρος. Νιώθω πως εχω ανάγκη…Ανάγκη για έλξη, έρωτα, έκφραση, συντροφικότητα, φιλία. Ολα άγνωστα, όλα επικινδυνα. Νιώθω πολλά μα προσπαθώ να τα αψηφίσω.

 

Θυμάμαι ανθρώπους μα αναζητάω και κοπιάζω για πράγματα.
Νιώθω την φύση μου μα την θέτω σε καταστολή. Με δικές μου δυνάμεις…
Θελω…δεν ξέρω τι θέλω…