Εεεεε μην βιάζεστε να δυσανασχετίσετε! Και εγώ έχω βαρεθεί να τα ακούω αυτά…Ακριβώς γι’αυτό γράφω αυτό το πόστ. Επίσης δέν είναι λάθος γραμένο το “πολιτικοι” αλλα εδώ η ρίζα είναι άλλη και είναι εμφανής. Πουλάνε ελαφρά την καρδία συνηδήσεις, όνειρα, προσδοκίες…τις ελπίδες του λαού που τους ψήφισε…Αρα μιλάμε για πωλητικούς.
Αλλα γιατί ο λαός τους ψηφίζει? Γιατί τα κριτήρια με τα οποία πάει στη κάλπη είναι απλά. Ποίος μας έχει τάξει να χώσει κάπου το παιδί, το ανήψι…και αλλους συναφή λόγους. Δεν είναι θέμα του ενός ή του άλλου κόμματος. Ολα τα κόμματα έχουν στελέχη ικανά, στελέχη ανίκανα και στελέχη λαμόγια. Η σειρά όμως έχει ως εξής…πρώτα πάνε μπροστά τα λαμόγια, τις κενές θέσεις τις καλύπτουν οι ανίκανοι (αρα και ακίνδυνοι ως προς τα λαμόγια) και οι ικανοί που πάνε συνήθως με τον σταυρό στο χέρι μένουν θεατές…
Οταν πέρασα στην σχολή, κάναμε ψηφοφορία τις πρώτες ημέρες για εκλογή 5μελούς του εξαμήνου. Είχα βγεί πρώτος σε ψήφους. Το πρώτο σάββατο μετά απο εκείνη την μέρα με πλησίασαν σε ένα club παιδιά μιας παράταξης, με πήγαν στο παταράκι με τους καναπέδες οπου ήταν όλοι αυτοί και άρχισε το ψηστήρι. Θα πέρναγα μαθήματα, δεν θα με πείραζε καθηγητής, λευτά θα είχα αλλα και όποιο γκομενάκι απο τα διασέσιμα που τριγυρνούσαν μαζί τους…
Ε, αυτά τα παιδιά θα είναι στα πολιτικά δρώμενα στο μέλλον…
Ετσι μαθαίνουμε και έτσι λειτουργούμε…Και όποιος απορεί για τα “γκομενακια” (γιατι τα αλλα πιστευω ειναι λιγο πολυ αναμενόμενα) θα πώ μόνο πως έτυχε μία απο αυτές να νοικιάσει απο κάτω μου και μπορώ να πώ πως ίσως και να μην ήταν φούμαρα…
Δεν είναι για τα ομόλογα…Αν δεν ήταν αυτά θα ήταν κάτι άλλο…
