Δέν υπάρχουν λέξεις…

Είναι τρείς μέρες τώρα και πάλι δύσκολα μπορείς να αναπνεύσεις. Οτι και αν είδαμε στις τηλεοράσεις ήταν μάλλον λίγο. Η κόλαση του δάντη φαίνεται σαν παιδική χαρά…

Μας άφησαν μόνους,  παντού…

Στην μάκιστο εκκενώθηκε το χωριό χωρίς να ειδοποιηθούν οι κάτοικοι οτι η φωτιά ανεβαίνει απο τον ένα δρόμο. Δυστηχώς κάποιοι φύγαν προς τα εκεί.

Το θολό το έσωσαν εθελοντές του ερυθρού σταυρού και οι ντόπιοι. Ο κόσμος παντού προσπαθούσε μόνος.

Η πυροσβεστική έστειλε οχήματα στο  νεοχώρι ηλείας και πήγαν σε αυτό της μεσσηνίας…

Η κύπριακη βοήθεια ρώταγε στα περίπτερα που να πάει…

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ήρθε εδώ και είπε προτεραιότητα στον καιαφα, σε επιφυλακή 2 αεροπλάνα για το δάσος… Ολο το βράδυ η πυροσβεστική έψαχνε λέει τον πολυδωρα και αυτός έναν υπαρχηγό του. Το δάσος? Ας μήν περάσει όποιος το είχε δει.

Οτι τραγελαφικό συνέβει…

Ρε παιδιά………Κάηκαν τα πάντα………Τί αλλο να πείς…….

Ξάδερφος μου ο αγροφύλακας, ορκίστηκε 14 αυγούστου με ένα σεμινάριο……..Μόνο για ψήφους…

Αυγουστο μήνα προκυρήχθηκαν εκλογές………ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΘΕΟ ΤΟΥΣ?

οι πωλητικοί, εμείς και τα ομόλογα

Εεεεε μην βιάζεστε να δυσανασχετίσετε! Και εγώ έχω βαρεθεί να τα ακούω αυτά…Ακριβώς γι’αυτό γράφω αυτό το πόστ. Επίσης δέν είναι λάθος γραμένο το “πολιτικοι” αλλα εδώ η ρίζα είναι άλλη και είναι εμφανής. Πουλάνε ελαφρά την καρδία συνηδήσεις, όνειρα, προσδοκίες…τις ελπίδες του λαού που τους ψήφισε…Αρα μιλάμε για πωλητικούς.

Αλλα γιατί ο λαός τους ψηφίζει? Γιατί τα κριτήρια με τα οποία πάει στη κάλπη είναι απλά. Ποίος μας έχει τάξει να χώσει κάπου το παιδί, το ανήψι…και αλλους συναφή λόγους. Δεν είναι θέμα του ενός ή του άλλου κόμματος. Ολα τα κόμματα έχουν στελέχη ικανά, στελέχη ανίκανα και στελέχη λαμόγια. Η σειρά όμως έχει ως εξής…πρώτα πάνε μπροστά τα λαμόγια, τις κενές θέσεις τις καλύπτουν οι ανίκανοι (αρα και ακίνδυνοι ως προς τα λαμόγια) και οι ικανοί που πάνε συνήθως με τον σταυρό στο χέρι μένουν θεατές…

Οταν πέρασα στην σχολή, κάναμε ψηφοφορία τις πρώτες ημέρες για εκλογή 5μελούς του εξαμήνου. Είχα βγεί πρώτος σε ψήφους. Το πρώτο σάββατο μετά απο εκείνη την μέρα με πλησίασαν σε ένα club παιδιά μιας παράταξης, με πήγαν στο παταράκι με τους καναπέδες οπου ήταν όλοι αυτοί και άρχισε το ψηστήρι. Θα πέρναγα μαθήματα, δεν θα με πείραζε καθηγητής, λευτά θα είχα αλλα και όποιο γκομενάκι απο τα διασέσιμα που τριγυρνούσαν μαζί τους…

Ε, αυτά τα παιδιά θα είναι στα πολιτικά δρώμενα στο μέλλον…

Ετσι μαθαίνουμε και έτσι λειτουργούμε…Και όποιος απορεί για τα “γκομενακια” (γιατι τα αλλα πιστευω ειναι λιγο πολυ αναμενόμενα) θα πώ μόνο πως έτυχε μία απο αυτές να νοικιάσει απο κάτω μου και μπορώ να πώ πως ίσως και να μην ήταν φούμαρα…

Δεν είναι για τα ομόλογα…Αν δεν ήταν αυτά θα ήταν κάτι άλλο…

Ενα νέο πολιτικό προφίλ.

Οσο και να προσπαθεί κανείς είναι πραγματικά δύσκολο να αντιληφθεί και να αξιολογήσει σωστά τις εξελίξεις στην παιδεία και αυτό συβαίνει γιατι δυστηχώς η κοινωνία μας αντιμετωπίζει την θεμέλιο λίθο της με μια ανάλαφρη αφέλεια…με μια εγκληματική αμέλεια. Η πλειοψηφεία των τριτοβάθμιων ιδρυμάτων τελεί υπο κατάληψη και τα εξάμηνα πολυ φοβάμαι πως εχουν χαθεί. Μήνες τωρα λαμβάνουν χώρα συζητήσεις επι συζητήσεων, εικασίες, προβληματισμοί, προτάσεις και ενστάσεις…

Ομως αυτό που με “τρόμαξε” και με τρομάζει πιο πολυ, είναι το ύφος αυτο των δηλώσεων τοσο του πρωθυπουργού όσο και της υπουργού παιδείας. Αδυνατούσα να συγκεντρωθώ στο προκείμενο. Δεν άκουγα τόσο το τί λεγόταν όσο το πώς. Αυτό το ύφος για κάποιο λόγο με καθήλωσε και…και σκέφτηκα αλλιώς. Δεν θα αλλάξουν πολλά απο τα προσχέδια των μεταρρυθμίσεων, ούτε οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν πολύ νωρίτερα απο το τέλος της τετραετίας. “Οι μεταρρυθμίσεις θα προχωρήσουν” ήταν η φράση που επαναλαμβανόταν στο μυαλό μου. Για μια στιγμή νόμισα πως ψήφίζουμε βασιλιά..
Το νέο πολιτικό προφίλ προβλέπει ακάθεκτη πορεία σε σαφή προσδιορισμένο στόχο χωρίς ελιγμούς, χωρίς πολιτικές αναδιπλώσεις. Ακόμα και αναταραχές σαν αυτές δεν προκαλούν ούτε ένα σημάδι αναστάτωσης ή εστω αμφιβολίας. Το απίστευτο είναι πως αυτές οι αναταραχές δεν προκαλούν κανένα πολιτικό κόστος αν λάβει κανεις υπόψην πώς το κυβερνών κόμμα προηγείται στα γκάλοπ 3(!) χρονια μετά την εκλογή του. Δεν κουνιέται φύλλο που λένε σε κάποια χωριά…Οι μεταρρυθμίσεις θα γίνουν…

Σίγουρα μια κυβέρνηση πρέπει να έχει τη πυγμή να αναλαμβανει πολιτικές πρωτοβουλίες και αλίμονο αν δέν μπορεί. Αλλα επίσης σίγουρα καμια κυβέρνηση δεν μπορεί να έχει εμμονή σε αλλαγές, χωρίς να προσαρμόζεται στις εξελίξεις, και να παρουσιάζει ένα τόσο άκαμπτο πρόσωπο. Η κυβέρνηση παίρνει λαική εντολή να κυβερνήσει στο πλάισιο της τετραετούς θητείας αλλα δεν απολαμβάνει άκριτα και εν λευκό την στήριξη της κοινωνίας κατα την διάρκεια αυτης της θητείας.

14 Φλεβάρη!

     Η μέρα των ερωτευμένων! Τι γλυκοοοοο!! (που θα ελεγε και μία φίλη μου)

Μια ημέρα καταναλωτικών οργίων, έμπνευση  πολύ περισσότερο εταιριών παρά κοινωνίας. Μια ημέρα που ολοι αισθάνονται λίγο πολύ περίεργα… Σε κάποιους αρέσει, καποιοι το απορρίπτουν μετα  βδελυγμίας και οι περισσότεροι το ρίχνουν στον χαβαλέ.

Η εμπορευματοποίηση και η εκμετάλλευση σίγουρα είναι κατακριτέα. Ο ψυχικός “εξαναγκασμός” επίσης. Τα τραγελαφικά ρεπορτάζ που καλύπτουν το γεγονός είναι πραγματικά απείρου κάλλους και άξια παρακολούθησης! Κατακλυσμός απο φθηνά δωράκια, ακόμα πιο φθηνές ατάκες και τζάμπα συμβουλές…

Ομως υπάρχει κάτι που μου αρέσει σε όλη αυτην την κατάσταση. Βασικά, όλο αυτο το δημιουργημα συνειδητά και υποσυνείδητα λειτουργεί ως ένας μηχανισμός ώθησης και παροχής αφορμής για να εκδηλώσει κάποιος τα συναισθήματα του. Αυτό σίγουρα δεν μπορεί να είναι κατακριτέο. Νιώθω πώς γύρω μας περιβαλλεται ενα πέπλο δισταγμου, ανασφάλειας που οδηγεί τελικά στην αποστροφή. Είναι στιγμές που κοιτάζω γύρω μου και αντί να βλέπω ζευγάρια, βλέπω γυναικοπαρέες και ανδροπαρέες. Ειλικρινά, πόσοι έχουμε ξεφύγει απο αυτήν την συζήτηση του “δεν υπάρχουν ανδρες πια, χάθηκε ο κυνηγός”  ή του “όλες οι γυναίκες είναι *κομψα* εκδιδόμενες”;

Ο έρωτας είναι σπουδαίο πράγμα! Γόνος αφροδίτης και άρη είναι αυτός. Σίγουρα πρέπει να τον τιμάμε και ορθά αφιερώνουμε μια μέρα και γι’αυτόν. Είναι λίγο απελπιστικός ο τρόπος, η αφορμή (βαλεντινος who?) και η αντιμετώπιση αλλα πολύ σημαντική η προσφορα…Ασχημο πράγμα να είσαι μόνος, αλλα ακόμα πιο άσχημο να μην βρίσκεις ερεθίσματα για να αναζητήσεις καποιον. Δεν λέω πως η συγκεκριμένη γιορτή θα μας σώσει αλλα έστω και λίγο να μας τσιγκλάει εμένα μου αρκεί…

Η δημοκρατία πεθαίνει στα πανεπιστήμια.

Η δημοκρατία στα τριτοβάθμια ιδρύματα με την μορφή φοιτητικών παρατάξεων και εκπροσώπων αυτών στο Δ.Σ.,σε μιά μορφή συνδιοίκησης με το πρυτανικό συμβούλιο, ανάλογα με το ποσοστό προτίμησης στις φοιτητικές εκλογές ήταν απο τις πρώτες ενέργειες του Α.Παπανδρέου το ’81 όταν και εκλέχτηκε. Εποχή με μεγάλη δυναμική και ανάγκη για αλλαγές. Δίψα για δημοκρατία.

Δυστυχώς αυτο που τώρα εχει προκύψει, κρίνοντας βασικά απο απο την δική μου σχολή, είναι ένα απαράδεκτο περιβάλλον φανατισμού και φασισμού. Δεν υπάρχουν σαφή πλαίσια της ελευθερίας που κινούνται οι παρατάξεις με συνέπεια την έλλειψη σεβασμού στον συμφοιτητη και την έλλειψη διαλόγου που δίνουν την θέση τους σε μια τυφλή αντιπαράθεση χωρίς βασικά κίνητρα οδηγούμενη απο πάθη, φανατισμό και μίσος για τους “άλλους”.

Συγκεκριμένα πριν απο δύο ευδομάδες όταν και κληθήκαμε να παραστούμε σε νόμιμη συνέλευση που όρισε το Δ.Σ. πραγματικά η πλειοψηφία (γύρω στο 60%-40% πρέπει να ήταν) είχε ταχτεί υπέρ της κατάληψης. Ομως αυτό το 60% είχε τρία κομμάτια τα οποία ήταν η Π.Α.Σ.Π, η Π.Κ.Σ και κάποιες άλλες αριστερές παρατάξεις τα οποία κατέβασαν προς ψήφιση 3 ξεχωριστα πλαίσια. Λογικό αποτέλεσμα να αποκομίσει περισσότερους ψήφους το πλαίσιο της Δ.Α.Π και εκει ήταν που έληξε η συνέλευση. Αμ δε… Αποχώρησε απο το αμφιθέατρο και η ΠΑΣΠ αλλα οι εναπομείναντες με γνώμωνα την αίσθηση “δικαιου” παρακάμψαν την απόφαση και προχώρησαν σε κατάληψη !?!? Αυθαίρετα και καταχραστικά.

Φυσικό επακόλουθο ,που επίσης αποδοκιμάζω, να μαζευτούν αρκετοί αντίπαλοι και να σπάσουν την κατάληψη σπάζοντας στο ξύλο αυτούς που είχαν προχωρήσει σε αυτή την κατάληψη. Δώσαμε μαθήματα την επομενη μέρα αλλα την μεθεπόμενη μαζευτηκαν πάλι οι πρώτοι και ξανά κατάληψη. Η δεύτερη ευδομάδα συνεχίστηκε με κατάληψη απόρροια της απόφασης της “γενικής” συνέλευσης απο την οποία απείχε η πασπ και η δαπ. Η επόμενη συνέλευση ήταν ορισμένη απο το συντονίστικό βέβαια αλλα ευτυχώς μετείχαν όλες οι παρατάξεις και με μόνη ακίδα οτι διεύθυνε την συνέλευση το συντονιστικό και όχι το Δ.Σ. έβγαλε ενα νόμιμο και δημοκρατικό αποτέλεσμα υπέρ της κατάληψης. Σήμερα η προγραμματισμένη συνέλευση δεν έγινε διοτι πρέπει να ήμασταν γύρω στα 50 άτομα οπότε οριστικε εκ νέου συνέλευση την τρίτη. Βέβαια το καταστατικό ορίζει μετάθεση της ημερομηνιας της συνέλευσης κατα μια ευδομάδα και την ομαλή λειτουργία της σχολής στο μεσοδιάστημα αλλα ποιος δίνει σημασία τώρα στο καταστατικό…

Αυτο ακριβως το τελευταίο είναι που με πικραίνει σαν φοιτητή και σαν ανθρωπο…Δεν ξέρω αν είναι η πλειοψηφία, που πολύ φοβάμαι, αλλά σίγουρα ενα πολυ μεγαλο ποσοστό απο εμάς δεν γνωρίζει βασικά πράγματα για την δομή και την λειτουργία του ιδρύματος του, για τον ρόλο των παρατάξεων και για τα δικαιώματα του. Δεν είναι γνωστός επίσης ο τρόπος λειτουργίας και διεξαγωγής οργάνων όπως η γενική συνέλευση στην οποία δικαίωμα συμμετοχής εχουν όλοι. “να ψηφίσουμε πρώτα ναι η οχι στην κατάληψη και μετά να κάνουμε συνέλευση συζητώντας τις λεπτομέρειες” φώναζαν κάποιοι αρκετοι συνάδελφοι. Αντε τώρα να εξηγήσεις οτι πρέπει να γίνει συζήτηση σχετικά με τα τεκτενόμενα στον χώρο της παιδίας, να τοποθετηθούν με αίσθημα ευθύνης οι φοιτητικές παρατάξεις, να αξιολογηθούν οι ενστάσεις καιι τα εύσημα που δίνουν στις επικείμενες αλλαγές και τέλος να προταθούν τα πλαίσια δράσης που θα κατατεθούν προς ψήφιση. Πολύ δυσνόητο και ανούσιο πραγματικά. Ναι η οχι και τελειωσαμε. Σιγα μην κατσω να ακουσω τον καθε εναν που θα μιλάει. Ετσι και αλλιως μονο γιούχα ακούγεται. Ενας διαγωνισμός σε περιβάλλον ζούγκλας. Ποιος θα φωνάξει περισσότερο και ποιός θα επιβάλει την “γνώμη” του.

Πώς απαιτούμε καλύτερη και ποιο ποιοτική παιδεία όταν δεν εχουμε αφιερώσει τον χρόνο να αξιολογήσουμε την υπάρχουσα; Πώς αντιδρούμε σε αλλαγές τις οποίες δεν έχουμε διαβάσει αλλα υποβαθμίζουμε τον εαυτό μας σε φερέφωνα των ποιμένων μας;

p.s: Για αποφυγή παρεξηγήσων να δηλώσω πως δεν ανοίκω σε κανένα κόμμα αν και αρχικά είχα ενταχθεί στην πασπ απο την οποία όμως έφυγα και πως είμαι αντίθετος και με το αρθρο16 αλλα και με τα περισσότερα κομμάτια του νόμου πλαίσιο. Πρώτη προτεραιότητα όμως η δημοκρατία και η αξίες που την διακατέχουν.