Ελα και εσύ…

 

Είναι που όλα ήρθαν αργά,
η σιωπή δεν γυρίζει τον χρόνο,
ατέρμονη γλυκιά χαρά,
γιατί να φεύγω σε απρόσαλο τόπο…

Ελα και εσύ να γιορτάσει το φώς,
με μια πνοή εστω μικρή,
με μια απο αυτές που θυμίζουν κραυγή…

 

Ενα κομμάτι σκοτάδι οι σκέψεις το βράδυ,
πληρώνουν τα λάθη στην αγάπη,
Ανησυχία, προσμονή και στο βάθος ο φόβος,
Θαρρος η ευχή που καταριέται ο πόνος…

 

Ελα και εσύ να προστεθείς στην μοναξιά μου,
χωρίς φωνή, χωρίς σιωπή,
χωρίς ανάσα, σε μια καλοκαιρινή βροχή

που ο ήλιος φοβάται να διακόψει…

Πάμε μια βόλτα…

Εκεί που η απόσταση αγκομαχά να βρεί ενα ταίρι,
σε μια ακρογιαλιά είδα θαμμένο ενα αστέρι,
να σπαρταρά αδύναμη η καρδιά να το πονά,
όσο και να κοιτάς, μην απορείς, δεν βλέπεις…

Μια πλέξη φτιάχνει ο ουρανός και η φωτιά,
δίχτυ να πεσει μες στην θάλασσα,
σαν να γνωρίσαν της γής το μυστικό,
χαμένες σκέψεις σέρνουν τον χορό…

Οσο και αν αλλάξουν οι καιροί,
μια βόλτα στην θάλασσα μου αρκεί,
τα δακρυα τα σβήνει στο πέρασμα το κύμα,
όσο δυνατά και αν νομίζει κάποιος πως πατά…

Στιγμές

 

-Πιάσε το χέρι μου, αφήσου σε μένα. Ετσι απλά…

-Και αν δεν μπορέσεις;

-Τότε δεν θα μπορεσει κανείς…

- Μην γελάς, μήν με κοροϊδευεις…δεν είναι αστείο.

-Δεν γελάω…χαμογελάω…Αναρωτιέμαι πως θα είναι…

-Αυτό είναι δηλαδή…; Θα μάθουμε μαζί;

-Πιάσε το χέρι μου…θα δείς…

Προτεραιότητες

Θυμάμαι…                                                                                                                                                                                                      και όσο θυμάμαι βλέπω εικόνες απο χαμόγελα, δάκρυα χαράς
μα και λύπης…βλέμματα που με στιγμάτισαν. Ολα ανθρώπινα. Θυμάμαι λέξεις και φράσεις, συμβουλές και επιπλήξεις.

Θυμάμαι ο,τι αξίζει. Οπως και όλοι. Δεν επιλέγεις…

Θέλω…
και όσο αποκτώ, επιθυμώ περισσότερο. Αγοράζω και εκτιμώ ανάλογα με το αντίτιμο.
Με ικανοποιώ. Τα πάντα ύλη, πράγματα μικρά μα και μεγάλα. Θέλω σπίτι, αυτοκίνητο και κινητο. Αυτά που ικανοποιούν το εγώ μου.

Θέλω ο,τι αξίζει. Οπως και όλοι. Δεν επιλέγω…

Νιώθω…
και όσο νιώθω απορώ. Δεν είμαι σίγουρος. Νιώθω πως εχω ανάγκη…Ανάγκη για έλξη, έρωτα, έκφραση, συντροφικότητα, φιλία. Ολα άγνωστα, όλα επικινδυνα. Νιώθω πολλά μα προσπαθώ να τα αψηφίσω.

 

Θυμάμαι ανθρώπους μα αναζητάω και κοπιάζω για πράγματα.
Νιώθω την φύση μου μα την θέτω σε καταστολή. Με δικές μου δυνάμεις…
Θελω…δεν ξέρω τι θέλω…

Μεγάλες προσδοκίες

Υπήρχε ένταση και προβληματισμος…Μα τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα επακολουθούσε…

Το έσπασε, το διέλυσε ετσι ξαφνικά και απροειδοποίητα. Ο δημιουργός έγινε δήμιος της ίδιας του της έκφρασης που τόσο μάλλον λοξοδρόμησε απο τον νου στην πράξη. Οπλίστηκε με μια βαριά και με περίσσια δύναμη μέσα σε δύο στιγμές έκανε άμορφα μικρά κομμάτια αυτα που πάλευε να κάνει εικόνα τόσο, μα τόσο καιρο τώρα…Δεν ήταν πάντα έτσι.

Ηρεμος στις κινήσεις, ανήσυχος στο πνεύμα…Σπαταλούσε οσο χρόνο έπρεπε απλά για να παρατηρεί την κάθε μικρή λεπτομέρεια. Χρόνο που δέν του περίσσευε. Ομως αλλαζε θέσεις στα μάτια του, άλλαζε θέση στο φώς που περιέλουζε το άγαλμα, άλλαζε τα πάντα απλά για να παρατηρεί. Μια απολυτα προσωπική στιχομυθία καλλιτέχνη και δημιουργήματος. Γιατί περι αυτού πρόκειται. Με στίχους μιλάνε και οι δύο. Απλούς, σύντομους και περιεκτικούς αρκέτα για να κρατάει μια ματιά ατέρμονες ώρες. Ομορφες στιγμές…

Μα υπάρχουν και στιγμές που υπάρχει ένταση. Ενταση και αψιμαχία. Πως θα μπορούσαν να μήν υπάρχουν; Τέτοια ήταν και εκείνη η στιγμή που θόλωσε το μυαλό του και η οργή του ήταν καταστροφική. Δέν εφταιγε αυτό που τελικά την πλήρωσε. Ποτέ δεν φταίει. Ομως έγινε κομμάτια…

Το άγαλμα σμιλεύτηκε με τέχνη και μεράκι. Κάθε μέρα η διάθεση του καλλιτέχνη και η πηγαία έμπνευση πρόσθετε και ένα ακόμα λιθαράκι. Η εικόνα του νού μεταφερόταν σε υπαρκτή διάσταση. Και όσο σχηματιζόταν η εικόνα τόσο προβληματιζόταν ο δημιουργός… Γιατί είναι δύσκολο να μεταφέρεις αυτούσιο αυτό που υπάρχει στο μυαλό. Πολύ δύσκολο. Ακατόρθωτο ίσως…

Ποτέ δεν φταίει αυτός που πληρώνει αυτή την ασυνέπεια προσδοκιών και αποτελέσματος. Αλλα την πληρώνει.
Εντάξει, είναι ύλη, άψυχη ύλη και δεν πειράζει.

Μα αν δεν είναι…?