Τόσος κόσμος παντού, σε κάθε γωνιά, σε κάθε ματιά. Σκύβεις το κεφάλι και περπατάς γιατί έτσι και αλλιώς αν δέν είσαι εσύ θα είναι κάποιος άλλος. Δεν έχει σημασία οτι είσαι εσυ.Βάζεις τα χέρια στα αυτιά, δέν τα αντέχεις όλα αυτα.Βαβούρα,βαβούρα και καπου κάπου ξαφνικά μια ηλιαχτίδα να χαλάει την αρμονία του χάους.Είναι ωραία μια ηλιαχτίδα, αλλα καμια φορά σου ξενίζει.Μα πόσο συνήθησες πια το τίποτα…Πόση νιώθεις μοναξιά…
Μήν ανησυχείς, υπάρχω και εγώ.
Σκέψεις ταλανίζουν το μυαλό σου.Μια σειρά απο σκέψεις ατυχείς… Μια σειρά απο σκέψεις μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου.Και που έφτασες;Και πάλι εμμένουν εκεί.Σκέψεις, σκέψεις και αγωνίες.Μα πώς μπορεις επιτέλους να τα κάνεις όλα να σωπάσουν;Τι ωραια τα ψηφιακά εργαλεία που τόσο εύκολα ορίζεις…Μόνο αυτα, γιατι τον εαυτό σου δέν μπορείς.Και είναι αυτό που σε πληγώνει περισσότερο απο όλα…Γιατί με κοιτάς;
Μήν ανησυχείς, γιατι αυτό που είμαι για εσένα, οι άλλοι δεν θα το μάθουν ποτέ.
Εχεις όνειρα πολλα, μα δέν πιστεύεις σε όνειρα.Δεν πιστεύω σε όνειρα. Ηρεμία και ευτυχία μου λές.Μα για να βρεις την ευτυχία πρέπει να βρείς την ηρεμία. Το ξέρεις καλά…Τόσο καλά που σε πνίγει…Η αρετή είναι η πηγή της ευτυχίας. Πηγή απο οπου αναβλίζουν σκέψεις σοφές, έλλογες, γενναίες και δίκαιες. Πιές και ξεδίψασε. Και κάνε πράξεις σοφές, έλλογες, γενναίες και δίκαιες…Μήν με κοιτάς.
Μήν ανησυχείς, θα είμαι δίπλα σου…
Η ώρα είναι περασμένες τέσσερις αλλα και σήμερα, όπως συμβαίνει τις τελευταίες μέρες, μια έντονη υπερένταση δεν με αφήνει να κάνω βόλτες με τον μορφεα…Με τίποτα όμως!