Θέλω να κάνω γκάλοπ…Να δώ τι σημασία έχουν για τον καθένα μας οι διακοπές. Να δώ ποια μέρη θεωρούν ονειρικά και με τι παρέα θα απολαμβαναν τον χρόνο μας. Εχω κάποιες πρώιμες απαντήσεις σε αυτά τώρα που το σκέφτομαι και γι’αυτό θα κάνω ένα top 5 προορισμών με τον απαραίτητο σχολιασμό και την συνοδευτική παρέα και τσούπ θα πετάξω το μπαλάκι και σε άλλους!!

Χε, Χε, Χε…

Νο. 1) Anse Source D’Argent, (σεϋχέλλες) μια παραλία “σουρεαλιστική”! Εγώ και το κοριτσάκι μου…

Νο. 2) Pink Sands Beach, (μπαχάμες) η παραλία με την ρόζ άμμο! Πάλι εγω με το κοριτσάκι μου…

Νο. 3) Matira Beach, (bora bora, γαλλική πολυνησία) δέν παίζεται! Επίσης εγώ με το κοριτσάκι μου…Ισως και με φιλικά ζευγάρια…

No. 4) South Miami Beach, (usa, δυτικές πολιτείες) το μέρος για ξεφάντωμα! Φυσικά με αντροπαρέα…

Νο. 5) Zacharo Beach, (ν.ηλείας, δήμος ζαχάρως) μια τεράστια και πανέμορφη παραλία! Εγώ, η κοπέλα μου και όλοι οι παιδικοί μου φίλοι (τόπος καταγωγής βρε).

Φυσικά το Νο.5 πρέπει να δεσπόζει στην κορυφή αλλα είναι που το έχω συνηθήσει κάπως…

Είμαι περίεργος να ακούσω τις προτιμήσεις τών :

Sadmanivo (take your time), Dreamerland (υπαρκτά μέρη και όχι ονειρόκοσμου), Κατερίνας (εδώ και αν είμαι περίεργος), Keimgreek (δεν μπορεί, θα το σκέφτηκες στο τραίνο), Εστα (να δω τι says), Blackfairy (επιτεπετε η μία απάντηση να είναι χανια)

Επίσης θα ήθελα ενα σχετικό comment απο την γλυκερία… Και απο την foulianna εαν βρει τον χρόνο που παρήγγειλε.

Αυτά!

-”Εδω δεν προλαβαίνεις να γράφεις σε ένα ρε!”

Ναι αλλα…αφού…

-”να δώ τι βλακείες έκανες πάλι!”

Και γιατί βλακείες παρακαλώ? Ενα αθλητικό blog να μην κάνω ο man?

-”δεν σου είπα…βλακεία έκανες!”

Ααααα!!!! Αφού ήθελα…Δεν μπορώ … θέλω και καποια “ελαφρότητα” στην ζωή μου, δεν είναι κακό!

http://athlitiko.wordpress.com/

(την ελαφρότητα βέβαια την καταλαβαίνει κανείς και απο την photo στην κορυφή του νέου blog…)

Εκεί που η απόσταση αγκομαχά να βρεί ενα ταίρι,
σε μια ακρογιαλιά είδα θαμμένο ενα αστέρι,
να σπαρταρά αδύναμη η καρδιά να το πονά,
όσο και να κοιτάς, μην απορείς, δεν βλέπεις…

Μια πλέξη φτιάχνει ο ουρανός και η φωτιά,
δίχτυ να πεσει μες στην θάλασσα,
σαν να γνωρίσαν της γής το μυστικό,
χαμένες σκέψεις σέρνουν τον χορό…

Οσο και αν αλλάξουν οι καιροί,
μια βόλτα στην θάλασσα μου αρκεί,
τα δακρυα τα σβήνει στο πέρασμα το κύμα,
όσο δυνατά και αν νομίζει κάποιος πως πατά…

Ναι, είναι αλήθεια! Δεν το παρατησα το blogging…χρόνο δεν είχα! Τί;; Ναι, ναι…ουτε τόσο λίγο να δώσω σημαδια ζωής. Τί πάλι;; Πως;; Ειμαι απαράδεκτος; Χχμμμ…ίσως και ναί! Πάντως οι μέρες των εορτών μόνο ωφέλιμες θα μπορούσαν να είναι στην περίπτωση μου.

Ελπίζω να βοήθησαν και όλους τους μπλογκόφιλους που τους είχα στο μυαλό μου και αναρωτιέμαι για το τι εχω χάσει τόσο καιρό. Θα κάνω σε λίγο μια βόλτα να δω οτι μπορώ…

Μπα…τώρα θα την κάνω!

Οχι για αλλο πόνο που λέει ο συμπαθής Χατζηγιάννης αλλα γενικά για τίποτα! Ειμαι κάτι παραπάνω απο εκνευρισμένος γι’αυτό το γεγονός…

Αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή με τα δεδομένα που υπήρχαν πρίν απο 40 χρόνια…Ησυχία, ηρεμία, αυτάρκεια σε πολλές περιπτώσεις…λίγα πράγματα γενικά…

Ναι, δέν λέω δέν ακούγεται και συναρπαστικό αλλα είναι ανάγκη να υπερβάλλουμε τόσο στον υλιγγιώδη ρυθμό της εξελιξης;

Εγω τα παρατάω…θα χαλαρώσω της αντιδράσεις μου και θα περιορισω τα ερεθίσματα που δέχομαι. Διάλειμμα! Επιτέλους λίγο διάλειμμα γιατι δεν μπορώ να ανταπεξέλθω.

Καθε λίγο εμφανίζεται και μία νέα τάση, απαίτηση, συνθήκη. Συχνά πολύ πριν αφομιώσεις την προηγούμενη…

Το internet που τόσο λατρέυω συνέχεια διαστέλεται. Αναζητώ το περισσότερο απο αυτό και εκεί είναι που οι αντοχές δεν φτάνουν. Είναι τόσα που συμβαίνουν καθημερινά και τόσα που ήδη έχουν συμβεί…

Πόσο λίγο δυστυχώς μπορεί να πάρει ο καθένας μας…

Υ.Γ. Εντάξει ο συγκεκριμένος πίνακας έγινε για αλλο λόγο, το ξέρω.