Γκάφα στο tabbou…

Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι έχουμε παίξει επιτραπέζια με παρέες
και σίγουρα υπάρχουν αλησμόνητες σκηνές γέλιου να θυμηθεί ο καθένας!!
Επειδή λοιπόν και εγώ θυμήθηκα ενα περιστατικό, το εναποθέτω αν και
σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να το προσεγγίσω αρκετά όπως και αν το
περιγράψω…

Ζευγαράκια αντίπαλα στο taboo, το ένα ζευγάρι έχει την σειρά του και το boyfriend
παίρνει τις κάρτες και αρχίζει να περιγράφει. Κάποια στιγμή έρχεται η λέξη “πίπα”
με τις λέξεις taboo “ναυτικός”,
“ποπάυ” κτλ…Το boyfriend όμως διαβάζει “πίτα”.
Οπότε λέει στην κοπελιά του…

-εεεε….κάνει καλές η μάνα σου!

Μπορεί να φανταστεί κανείς τί γέλιο ακολούθησε μετά….

Ελα και εσύ…

 

Είναι που όλα ήρθαν αργά,
η σιωπή δεν γυρίζει τον χρόνο,
ατέρμονη γλυκιά χαρά,
γιατί να φεύγω σε απρόσαλο τόπο…

Ελα και εσύ να γιορτάσει το φώς,
με μια πνοή εστω μικρή,
με μια απο αυτές που θυμίζουν κραυγή…

 

Ενα κομμάτι σκοτάδι οι σκέψεις το βράδυ,
πληρώνουν τα λάθη στην αγάπη,
Ανησυχία, προσμονή και στο βάθος ο φόβος,
Θαρρος η ευχή που καταριέται ο πόνος…

 

Ελα και εσύ να προστεθείς στην μοναξιά μου,
χωρίς φωνή, χωρίς σιωπή,
χωρίς ανάσα, σε μια καλοκαιρινή βροχή

που ο ήλιος φοβάται να διακόψει…

Ενα ακόμη κομμάτι παρελθόν…

Είναι μερικές φορές που δεν μπορείς να φανταστείς το πώς μπορει να εξελιχθούν
τα πράγματα. Το τυχαίο παίζει πάντα τον ρόλο του και δυστυχώς δεν είναι
πάντα θετικό όταν παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Λυπάμαι που δεν μπορεσα τόσο καιρό να γράψω κάτι
αλλα δέν ήμουν σε θέση. Ας πούμε πως υπήρχε “ανωτέρα βία” σε μία κατάσταση ψυχικής δοκιμασίας.
Τα πράγματα όμως πήγαν τελικά καλά και το μόνο που άφησε η αγωνία είναι σημάδια που σε κάνουν
απλα πιο δυνατό.

Τωρα ελπίζω, (γιατι το θέλω) να μπορέσω να βρώ την διάθεση που είχα όταν εγραφα πως i am back…

Συγνώμη αν σας ανησύχησα…

Πάμε μια βόλτα…

Εκεί που η απόσταση αγκομαχά να βρεί ενα ταίρι,
σε μια ακρογιαλιά είδα θαμμένο ενα αστέρι,
να σπαρταρά αδύναμη η καρδιά να το πονά,
όσο και να κοιτάς, μην απορείς, δεν βλέπεις…

Μια πλέξη φτιάχνει ο ουρανός και η φωτιά,
δίχτυ να πεσει μες στην θάλασσα,
σαν να γνωρίσαν της γής το μυστικό,
χαμένες σκέψεις σέρνουν τον χορό…

Οσο και αν αλλάξουν οι καιροί,
μια βόλτα στην θάλασσα μου αρκεί,
τα δακρυα τα σβήνει στο πέρασμα το κύμα,
όσο δυνατά και αν νομίζει κάποιος πως πατά…

Κριτική στους 300 : η ταινία

Επειδή είχα γράψει πριν απο καιρό ενα πόστ σχετικά με την πολυαναμενόμενη αυτή ταινία νομίζω πως πρέπει τώρα (νωρίς το θυμήθηκα) να την σχολιάσω…Δυστηχώς!

Η ταινία σαν εφέ και γενικά η χρήση του φωτορεαλισμού αν και σε (σοφή επιλογή) σκοτεινά πλάνα ήταν αριστουργηματική.
Σαφώς και είναι ευδιακριτο και απο κάποιον μη μυημένο σε αυτά πως η τεχνολογία αποτελεσε πρωταρχικό
και πρωταγωνιστικό παράγοντα αλλα συγκριτικά με όλα τα υπόλοιπα δείγματα εφαρμογής τέτοιας τεχνοτροπίας στον κινηματογράφο
είναι αισθητά σε περίoπτη θέση. Επίσης νομίζω πώς η εφαρμογή του slow-motion στις σκηνές της μάχης είναι η καλύτερη που έχω δεί ποτέ. Πραγματικά καθήλωνε. Ωστόσο σε αυτόν τον τομέα νιώθω πως υπερέβαλλαν στην αλλοίωση του σώματος των πολεμιστών που παρέπεμπαν περισσότερο σε comix (βεβαια αυτό επιθυμούσαν).

Οι ερμηνείες νομίζω πως κινήθηκαν σε πολύ καλά επίπεδα και ειδικά η ερμηνεία του λεονάιντας με εξεπληξέ θετικα! Τρομερή εκπληξη μου προκάλεσε ωστόσο η επιλογή του casting αναφορικά με τον Ξέρξη! Πραγματικά αστοχη…

Απο’κει και πέρα είδα μια ταινία με δράση, ρυθμό και ένταση. Συνδίαστηκαν αρμονικά οι ηχητικές επιλογές με τα γραφικά και η ταινία κυλά σαν νεράκι.
Η αλήθεια είναι πως με δεδομένο το οτι η ταινία είναι αρκετά πιστή μεταφορά του comix και αυτό επεδίωκε περισσότερο παρά να αποτελέση ιστορική-επική ταινία
τότε μιλάμε για μια εξαιρετική παραγωγή.

Ομως…

Στην ταινία είδαμε (γιατί όλοι την είδαμε) τερατα-σιχαμερους-αηδιαστικους-ανακατεύτηκα_εγω εφόρους, τέρατα-νίντζα αθάνατους, ελέφαντες, ρινόκερους, τερας με χερια λεπιδες να αποκεφαλίζει στρατηγούς και ενα αλλο τέρας που σκότωσε ο λεώ. Α! Ξέχασα τον γκολουμ-freak_of_nature εφιαλτη. Πολύ τέρας δηλαδή…Νομίζω πώς υπήρχε υπερβολή που φέρνει σε δύσκολη θέση ακόμα και άτομα με μεγάλη ανοχή. Δεν με πείραξε τόσο εμένα αυτό. Με ενόχλησε αλλα οκ.

Αυτό όμως που όχι μονο με πείραξε αλλα με εξόργισε ήταν αυτό το προφίλ της βασίλισας! Ενώ έσκασα ενα χαμόγελο ικανοποίησης όταν μίλησε στον απεσταλμένο του Ξέρξη, αυτός την αποπήρε και ο βασιλιάς την υπερασπίστηκε, έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν την είδα να διαπράτει μοιχεία!!! Αυτό είναι πέρα απο τα όρια. Ολα μπορούσα να τα δεχτώ αλλα αυτό όχι. Είναι τουλάχιστον άκυρο η γυναίκα που λέει ατάκες όπως “καλύτερα αναρωτήσου τι πρέπει να κάνει ένας ελέυθερος αντρας” να δίνει το κορμί της με τόσο προκλητικό τρόπο σε όποιον θαρρεί πως θα την βοηθήσει. Μιλάμε επίσης για μια σπάρτη οπου οι νόμοι είναι πάνω απο όλα και φημιζόταν για την παιδεία που είχαν και τον σεβασμό που έδειχναν στους νόμους. Ε, σε αυτούς τους νόμους πρόβλεψη για μοιχεία δεν υπήρχε! Ηταν κάτι απίθανο. Ποσο μάλλον απο γυναίκα βασιλιά…

Σε συνδιασμό λοιπόν με τα πολλά σκηνοθετικά λάθη απο απροσεξίες σε λεπτομέρειες κυρίως (π.χ. προσέξτε την άνεση με την οποία κρατάει και δίνει την ασπίδα στον Λεωνίδα η γυναίκα του όταν εκείνος αναχωρεί) φτάνω στο συμπέρασμα πως η ταινία εντυπωσιάζει σε πρώτη ανάλυση μα σε μία δευτερη και πιο ουσιαστική αποτυγχάνει να εκπληρώσει τις τόσες προσδοκίες.

Καλη, μα περίμενα κάτι πολύ πιο αξιόλογο.